Η υπόθεση Hadachek κ.ά. κατά της Πολιτείας του Όρεγκον αποτελεί τομή στη συζήτηση για την ίση προστασία των παιδιών απέναντι στον εξαναγκαστικό γεννητικό ακρωτηριασμό. Οι ενάγοντες αμφισβητούν τη συνταγματικότητα των νόμων του Όρεγκον, οι οποίοι απαγορεύουν τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων αποκλειστικά των θηλέων, υποστηρίζοντας ότι η κάλυψη πρέπει να επεκταθεί και στα αγόρια και στα ίντερσεξ παιδιά.
Η πρόσφατη απόφαση του Δικαστή Melvin Oden-Orr να επιτρέψει σε δύο από τους ενάγοντες, οι οποίοι υπεβλήθησαν σε περιτομή κατά τη γέννηση, να προχωρήσουν δικαστικά, αντικρούοντας το αίτημα του κράτους για απόρριψη της υπόθεσης και αναγνωρίζοντας ότι τα άτομα έχουν υποστεί πραγματική βλάβη, σηματοδοτεί μια σημαντική εξέλιξη στο πεδίο των παιδικών δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης του σώματος.
Σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση συμβάλλει και στη διεύρυνση της κριτικής απέναντι στο κατά πόσο η μη θεραπευτική περιτομή μπορεί ακόμη να θεωρείται ιατρικά επωφελής πρακτική, όπως καταγράφεται και στο πρόσφατο άρθρο του Max Buckler στο Journal of Medical Ethics, στο οποίο πρώην μέλη της Ομάδας Εργασίας για την Περιτομή της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (American Academy of Pediatrics, AΑΡ) αναθεωρούν δημόσια τις παλαιότερες θέσεις τους.
Ελένη Αθανασίου, ασκούμενη στην ΕΕΒΤ
Πηγή: bioethicstoday.org
(από το newsletter Νοεμβρίου 2025 της Επιτροπής. Μπορείτε να εγγραφείτε στο newsletter μας από εδώ)