Η ενδομητρίωση είναι μια εξαρτώμενη από τα οιστρογόνα πάθηση, κατά την οποία ιστός παρόμοιος με το ενδομήτριο αναπτύσσεται εκτός της μήτρας. Παρότι αποτελεί μία από τις συχνότερες γυναικολογικές παθήσεις και συνοδεύεται από σημαντική επιβάρυνση της ποιότητας ζωής, έχει ιστορικά υποτιμηθεί στο πλαίσιο της αναπαραγωγικής υγείας και ηθικής. Η περιορισμένη χρηματοδότηση της έρευνας, η καθυστερημένη αναγνώριση των συμπτωμάτων και η ανεπαρκής εκπαίδευση των ιατρών έχουν ως αποτέλεσμα συχνές καθυστερήσεις στη διάγνωση και υποδιάγνωση της νόσου. Οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες του American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) προτείνουν μια πιο ασθενοκεντρική προσέγγιση, αντιμετωπίζοντας τις ασθενείς ως ενεργούς συνεργάτες και αναγνωρίζοντας την εμπειρική τους γνώση για το σώμα τους. Δίνεται έμφαση στην κλινική αξιολόγηση των συμπτωμάτων και στη χρήση απεικονιστικών μεθόδων, χωρίς να απαιτείται απαραίτητα χειρουργική επιβεβαίωση για τη διάγνωση, ενώ υπογραμμίζεται ότι η απουσία ορατών βλαβών δεν αποκλείει την παρουσία της νόσου. Ωστόσο, το άρθρο επισημαίνει ότι, παρά τη βελτίωση στο διαγνωστικό πλαίσιο, παραμένουν σημαντικά προβλήματα στη θεραπευτική αντιμετώπιση και στη συνολική διαχείριση της ενδομητρίωσης, καθώς καμία υπάρχουσα παρέμβαση – συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής – δεν αποτελεί οριστική λύση. Συνεπώς, αναδεικνύεται η ανάγκη ενίσχυσης της αναπαραγωγικής δικαιοσύνης, της αναγνώρισης της εμπειρίας των ασθενών και της ουσιαστικής αντιμετώπισης του χρόνιου πόνου.
Στυλιανή Λεβαντή, ασκούμενη στην ΕΕΒT
Πηγή: thehastingscenter.org