Η εξωσωματική γονιμοποίηση συνεπάγεται έντονα συναισθηματικά και οικονομικά βάρη, ιδίως στις γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας. Με την αύξηση της ηλικίας της μητέρας, αυξάνεται και ο κίνδυνος χρωμοσωμικών ανωμαλιών (ανευπλοειδίας) στα έμβρυα, εντείνοντας τους φόβους για παθήσεις όπως η Τρισωμία 21, γνωστή ως σύνδρομο Down. Εκμεταλλευόμενη αυτή την αγωνία, η βιομηχανία της εξωσωματικής γονιμοποίησης προωθεί έντονα τη Γενετική Δοκιμή Προεμφύτευσης για Ανευπλοειδία (Preimplantation Genetic Testing for Aneuploidy, PGT-A) ως αναγκαίο μέτρο πρόληψης, χρησιμοποιώντας ακόμη και εικόνες παιδιών με σύνδρομο Down (χωρίς άδεια) για να προωθήσει της υπηρεσίες της. Η PGT-A απαιτεί τη βιοψία από ένα αναπτυσσόμενο έμβρυο για τον έλεγχο χρωμοσωμικών ανωμαλιών πριν από τη μεταφορά. Ωστόσο, τόσο κλινικά στοιχεία όσο και δικαστικές υποθέσεις υποδηλώνουν ότι τα οφέλη της PGT-A υπερεκτιμούνται, ενώ οι κίνδυνοί της -συμπεριλαμβανομένων της εσφαλμένης διάγνωσης και της απόρριψης βιώσιμων εμβρύων- εν πολλοίς υποτιμούνται. Απαιτείται μεγαλύτερη διαφάνεια και καλύτερη ενημέρωση των ασθενών, ώστε να λαμβάνουν αποφάσεις βασισμένες σε πραγματικά δεδομένα και όχι στον φόβο.

Χριστίνα Μιχαηλίδου, ασκούμενη στην ΕΕΒT

Πηγή: bioethicstoday.org